Ναι μεν,Αλλά

Το Βασιλειο Του Πνεύματος

2012-01-09T02:06:00.000-08:00

Το βασίλειο του αληθινού πνεύματος, ο αληθινός καλλιτέχνης, ο άγιος, ο φιλόσοφος σπάνια επιτυγχάνονται.Γιατί τόσοι λίγοι? Γιατί η παγκόσμια ιστορία και εξέλιξη δεν είναι ιστορία προόδου αλλά μια ατελείωτη προσθήκη μηδενικών?Δεν έχουν αναπτυχθεί μεγαλύτερες αξίες.Οι Έλληνες πριν 3000 χρόνια ήταν το ίδιο προχωρημένοι με εμάς.Ποια είναι τα φράγματα που εμποδίζουν τους ανθρώπους να φτάσουν τις πραγματικές τους δυνατότητες?Η απάντηση μπορεί να βρεθεί σε μια άλλη ερώτηση.Ποιό είναι το πιο κοινό ανθρώπινο χαρακτηριστικό?Ο Φόβος ή η Οκνηρία?

waking life.

Xαμόγελο

2011-11-28T02:41:00.000-08:00

Νότες κρεμασμένες στις κορφές του ανέμου

σε βαθυγάλανες θάλασσες με ταξιδεύουν,

συντροφιά που απλώχερα μου

χαρίζει κάποιο γλυκό χαμόγελο!

Ηλιαχτίδα

2011-08-08T01:27:00.000-07:00

Η αλήθεια πρέπει να είναι κρυμμένη για να προσφέρει την χαρά της αποκάλυψης.

Miguel Hernández

2011-03-28T03:02:00.000-07:00

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΙΑ

Τα μάτια μου, χωρίς τα μάτια σου, δεν είναι μάτια ,
είναι μόνο δυο μυρμηγκοφωλιές έρημες,
και είναι τα χέρια μου χωρίς τα δικά σου
δύστρωπα αγκάθια σε χούφτες.

Δεν βρίσκω τα χείλη μου χωρίς τα κατακόκκινα δικα σου,
που με γεμίζουν με γλυκές καμπανούλες,
χωρίς εσένα οι σκέψεις μου είναι βάσανα
που δημιουργούν νάρδους και ξεραίνουν μάραθους.

Δεν ξέρω τι είναι στο αυτί μου χωρίς τον τόνο σου,
ούτε προς πιο πόλο σφάλω χωρίς το αστέρι σου,
και η φωνή μου χωρις τη δικιά σου θυληπρεπίζει.

Τις ευωδίες κυνηγώ του ανέμου σου
και την ξεχασμένη εικόνα από τα χνάρια σου,
που σε σενα αρχίζει, έρωτα, και σε μένα τελειώνει.

μετ.Ν. Μενεγάτος.

Ο Πόε και οι τέσσερις προυποθέσεις της ευτυχίας

2010-12-15T02:37:00.000-08:00

1)Η ζωή στο ύπαιθρο.

2)Η αγάπη ενός πλάσματος.

3)η αποδέσμευση απο κάθε φιλοδοξία.

4)Η δημιουργία.

το Ναυάγιο!

2010-11-24T13:05:00.000-08:00

Ψήγματα αλήθειας σε ένα τεράστιο ούτε κάν ψέμα σε μια ψευδαίσθηση ύπαρξης, αίσθησης, ανάγκης,
ένα παραμύθι επιβεβαίωσης σε μια σαπίλα που τον κάνει να αηδιάζει με όλο αυτό το δήθεν που αντιμετώπιζει καθε μέρα.Κουβέντες τάχα επιφανειακές που κρύβουν όμως ολοι το σκατό τους.Θέλει να γαμήσει? ρωτάει η δήθεν σεμνότυφη, αντι για να πει και τη δεν θα δινα για να με γαμήσει!Ολα αυτα τα μισόλογα και οι ματιές "κοίταμε για να υπάρχω και αυτο το βράδυ, πάρε το τίποτα μου και δώσε μου το κάτι σου!" Οχι άλλο παραμύθι όχι αλλο τιποτα εκει που μπορει να υπάρξουν τόσα πολλα, και όσο για σένα μου τόπε εκέινο το βραδυ θολωμένος "ναι μεν αλλά!!"

2010-11-24T01:02:00.000-08:00

Για πρώτη φορά στα ελληνικά κυκλοφορεί

βιβλίο του Ντάμασο Αλόνσο.

Και μάλιστα τα Τέκνα της Οργής,

ένα βιβλίο σταθμός και στροφή στην ισπανική

ποίηση του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα.

Ένα βιβλίο ποίησης που συντονίζεται

με τα συναισθήματα των ημερών...

Μια απάντηση στη λογοτεχνία της κλεπτοκρατίας.

Dámaso Alonso Γυναίκα με το κανάτι

2010-10-17T04:48:00.000-07:00

MUJER CON ALCUZA
ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΝΑΤΙ
Που πάει εκείνη η γυναίκα
έρποντας στο πεζοδρόμιο,
τώρα που σχεδόν νυχτώνει,
με το κανάτι στο χέρι;

Πλησιάστε δεν μας βλέπει.
Τώρα δεν ξέρω ποιο είναι ποιο γκρι
Το κρύο ατσάλι των ματιών της
Το ξεπλυμένο γκρι από εκείνο το σάλι
Που με αυτό τυλίγει το λαιμό και το κεφάλι
ή το έρημο τοπίο της ψυχής της.

Αργά περπάτα, σέρνοντας τα πόδια,
φθείροντας τις σόλες, λειαίνοντας την πέτρα
αλλά πλακωμένη
από ένα τρόμο
σκοτεινό,
από μια θέληση
να αποφύγει κάτι τρομερό.

Ναι, είμαστε μπερδεμένοι!
Αυτή η γυναίκα δεν προχωρά από το πεζοδρόμιο
αυτής της πόλης,
αυτή η γυναίκα πάει σε ένα τόπο τραχύ,
ανάμεσα σε τάφρους ανοιχτές, τάφρους αρχαίες, τάφρους πρόσφατες
και θλιμμένες κορυφογραμμές,
ανθρώπινης διάστασης, από γη ανακινημένη,
από γη
που τώρα δεν χωρεί στην τρύπα από όπου βγήκε
ανάμεσα σε αβυσσαλέα σκοτεινά πηγάδια
και θολά ξαφνικά χάσματα,
γεμάτες από λάσπη και νερά βαλτώδη και κουρελιασμένα σαβάνα
με το χρώμα της απελπισίας.

Ω ναι, την γνωρίζω.
Αυτή τη γυναίκα εγώ την γνωρίζω: ήρθε με ένα τρένο,
με ένα τρένο πολύ μεγάλο
ταξιδέψε πολλές μέρες
και πολλές νύχτες
κάποιες φορές χιόνιζε και έκανε πολύ κρύο
άλλες φορές έλαμπε ο ήλιος και ο άνεμος στριφογύριζε
τους μικρούς θάμνους
στους κάμπους όπου ασταμάτητα σκάνε παράξενα
ροδοκόκκινα λουλούδια.
Και αυτή ταξίδεψε και ταξίδεψε
ζαλισμένη από το θόρυβο της συζήτησης,
από το τράνταγμα των τροχών
και από το καπνό, από τη μυρωδιά της παλιάς νικοτίνης.
Ω, νύχτες και μέρες
μέρες και νύχτες,
νύχτες και μέρες,
μέρες και νύχτες,
και πολλές, πολλές μέρες
και πολλές, πολλές νύχτες.
Αλλά το φριχτό τρένο πήγαινε σταματώντας
Σε τόσους διαφορετικούς σταθμούς,
που αυτή δεν γνωρίζει με ακρίβεια ούτε πώς λέγονταν
ούτε τα μέρη
ούτε τις εποχές.

Αυτή
θυμάται μόνο (τους σταθμούς)
πως σε όλους έκανε κρύο,
πως σε όλους ήταν σκοτεινά,
και πως φεύγοντας, στο ξεκίνημα του τρένου,
καταλάβαινε πάντα
πόσο κτηνώδες είναι το χτύπημα της απόλυτης αδικίας,
ένιωθε πάντα
μια θλίψη που ήταν όπως μια τερατώδης σαρανταποδαρούσα
που κρέμονταν από το μάγουλο,
έτσι το ίδιο όπως απομακρύνεται το τρένο, ξεριζωνόταν η ψυχή
έτσι το ίδιο όπως απομακρύνεται το τρένο, ξεριζώνονταν
αμέτρητες λευκές μαργαρίτες σαν την παιδική της
χαρά στη γιορτή του χωριού,
έτσι το ίδιο ξεριζώνονταν οι γαλάζιες μέρες,
η απόλαυση να αγαπά το Θεό και εκείνη
η θέληση των λεπτών σε ακολουθία που
ονομάζουμε: να ζω.
Αλλά οι πένθιμοι σταθμοί απομακρύνονταν
Και εκείνη ξεπρόβαλλε φρενήρης στα παράθυρα,
ουρλιάζοντας και στριφογυρίζοντας
μόνο
για να δει να απομακρύνεται στην ατελείωτη πεδιάδα
αυτό, ένας μοναχικός σταθμός,
ένας τόπος
σημαδεμένος στις τρεις διαστάσεις του μεγάλου
κοσμικού κενού
από ένα σταυρό κάτω από τα αστέρια.

Και τελικά κοιμήθηκε,
Ναι, κοιμήθηκε στη σκιά,
νανουρισμένη από ένα φόντο μακρινών συζητήσεων,
από πνιγμένα ουρλιαχτά και από χαμογέλα δανεικά,
όπως τα πλήθη που μιλούσαν δια μέσω καλοπλεγμένων κουβερτών,
μόνο σχισμές στιγμιαίων γεγονότων
κλάματα μωρών που ξυπνάνε βρεγμένα αργά τη νύχτα,
ή κοφτές τσιρίδες νεαρών που μέσα στα τούνελ
τους χτυπούν τα οπίσθια,
…ακόμη ζαλισμένη από την μυρωδιά του καπνού.

Και ταξίδεψε νύχτες και μέρες,
Ναι, πολλές μέρες,
και πολλές νύχτες.
Πάντα σταματώντας σε διαφορετικούς σταθμούς
πάντα με μια θολή ναυτία να την ταπεινώνει
αυτή επίσης
να την κρατεί αυτή επίσης,
αχ
για πάντα φεύγει εκ νέου με την ψυχή φθαρμένη,
για πάντα λαγοκοιμάται εκ νέου σε σχέδια ανέφικτα.

Δεν ήξερε πως.
Το όνειρο της ήταν κάθε φορά πιο βαθύ,
Πήγαινε σταματώντας
Σχεδόν είχαν σταματήσει επιτέλους οι θόρυβοι γύρω της
μόνο καμιά φορά ένα γέλιο όπως ένα στιλέτο που
λάμπει στιγμιαία στις σκιές,
κάποια κραυγή όπως ένα λεμόνι ξινό
που κάνει κίτρινη μια στιγμή τη νύχτα.
Και έπειτα τίποτα.
Μόνο η ταχύτητα,
Μόνο η φασαρία από ξύλα και σίδερο
του τρένου,
μόνο ο θόρυβος του τρένου.

Και αυτή η γυναίκα ξύπνησε τη νύχτα,
και ήταν μόνη,
και κοίταξε γύρω της,
και ήταν μόνη
και ξεκίνησε να τρέχει στους διαδρόμους του τρένου
από το ένα βαγόνι στο άλλο,
και ήταν μόνη,
και έψαξε τον ελεγκτή, τα γκαρσόνια του τρένου,
ή κάποιον υπάλληλο,
ή κάποιο ζητιάνο που ταξίδευε κρυμμένος
κάτω από ένα κάθισμα,
και ήταν μόνη
και ούρλιαξε στο σκοτάδι,
και ήταν μόνη
και ρώτησε στο σκοτάδι,
και ήταν μόνη
και ρώτησε
ποιός οδηγούσε,
ποιός κινούσε εκείνο το φριχτό τρένο.
Και δεν της απάντησε κανένας,
γιατί ήταν μόνη,
γιατί ήταν μόνη.
Και συνέχισε μέρες και μέρες,
Τρελή, φρενήρης
Μέσα στο τεράστιο άδειο τρένο,
Όπου δεν πάει κανένας,
Που δεν το οδηγεί κάνεις.

Και εκείνο είναι το τρομερό,
Η βλακώδης δύναμη δίχως μάτια,
Που τώρα κάνει εκείνη τη γυναίκα
να προχωρεί και να προχωρεί στο πεζοδρόμιο
φθείροντας τη σόλα των παλιών της παπουτσιών
φθείροντας τα μάρμαρα,
ανάμεσα σε τάφρους ανοιχτούς από τη μια πλευρά και την άλλη,
ανάμεσα σε κορυφογραμμές γης,
με απόσταση δυο μέτρων
με εκείνο το ακριβές μέγεθος
της δικής μας απαλότητας από ανθρώπινα κορμιά.
Αχ, γι΄αυτό εκείνη η γυναίκα προχωρά
(στο χέρι, όπως τα χαρακτηριστικά από μια ηρωίδα, το κανάτι της)
ανοίγοντας με αγάπη τον αέρα, ανοίγοντας τον
με εξαίσια λεπτότητα,
όπως αν περπατούσε οργώνοντας τον αγρό σε σπορά
ναι, σαν να όργωνε μια θάλασσα από σταυρούς ή ένα δάσος
από σταυρούς, ή ένα νεφέλωμα από σταυρούς,
από κοντινούς σταυρούς,
από σταυρούς μακρινούς.

Εκείνη,
σε αυτό το λυκόφως που κάθε φορά σκοτεινιάζει περισσότερο,
και γέρνει,
πάει λυγισμένη όπως ένα ερωτηματικό,
με τη ραχοκοκαλιά κυρτωμένη
πάνω στο πάτωμα.
Είναι επειδή προβάλλεται στο σημάδι του δικού της ξύλινου κορμιού
όπως αν προβάλλονταν από το παράθυρο ενός τρένου
για να δει να απομακρύνεται ο ανώνυμος σταθμός
που σε αυτόν όφειλε να μείνει;
Είναι επειδή τη βαραίνουν, είναι επειδή της κρέμονται
στο μυαλό οι αναμνήσεις της γης σε αποσύνθεση
και την πιέζουν τεντωμένες κεραίες αόρατες
μέσα από τους διάσπαρτους τάφους τους;
Ή είναι επειδή όπως εκείνες οι αμυγδαλιές
που το καλοκαίρι ήταν υπερβολικά φορτωμένες από καρπούς,
διατηρεί ακόμα το χειμώνα το τρυφερό ελάττωμα,
φυλάει ακόμη το γλυκό κλαδί
από το φορτίο και από την παρέα
στα θλιμμένα της γυμνά κλαδιά, όπου τώρα
ούτε που κουρνιάζουν τα πουλιά;

Μετάφραση:Αμαλία, Ελευθερία, Κατερίνα, Νίκος.

SOMOS VIENTO

2010-09-18T01:48:00.000-07:00

Comenzar es dificil
pero vamos dando los pasos
por un futuro
que los hijos puedan celebrar
somos el viento
que baila y que canta
si estamos juntos somos huracan
no estamos de paso
no somos fracaso
no estamos de paso
no somos fracaso
solo he venido a darte mi abrazo ya mismo me voy
solo he venido a darte mi abrazo ya mismo me voy
no voy a pedir permiso para ser libre
si yo estaba alli cada palabra senti
el 12 de marzo en distrito federal
esperanza y abrazo
libertad y dignidad
no estamos de paso
no somos fracaso
no estamos de paso
no somos fracaso
solo he venido a darte mi abrazo ya mismo me voy
solo he venido a darte mi abrazo ya mismo me voy
somos viento
somos el viento que sopla que viene y va
somos viento energia y movimiento mira
somos viento que es lo que somos en realidad
somos viento tiko ti tiko ti tiko ti
viento!!!!

Η ΒΟΥΗ ΚΑΙ Η ΜΑΝΙΑ Γ.ΦΩΚΝΕΡ

2010-09-02T02:47:00.000-07:00

Μονάχα για τις συνήθειες που δημιουργεί η οκνηρία μετανιώνεις πάντα.

ΤΟ ΡΟΛΟΙ.

Ηταν του παππού και όταν ο πατέρας το δωσε σ΄μένα, είπε λάβε το μαυσωλείο πάσης ελπίδος και επιθυμίας.Είναι συντριπτικότατα πιθανό πως θα το εκμεταλλευτείς για να κερδίσεις την <εις άτοπον απαγωγήν>της κάθε ανθρώπινης πείρας που είναι σε θέση να θεραπεύσει τις προσωπικές σου ανάγκες καθόλου επαρκέστερα απο όσο θεράπευσε τις ανάγκες τις δικές του ή του πατέρα του.Σου το δίνω όχι για να θυμάσαι το χρόνο, αλλά για να μπορείς να τον λησμονάς μια στο τόσο για ένα λεπτό, και να μην αναλώνεσαι σε απόπειρες να τον κατακτήσεις.Επειδή καμιά μάχη δεν κερδήθηκε ποτέ, είπε.Ούτε και δόθηκε.Το πεδίο της μάχης αποκαλύπτει στον άνθρωπο μόνο τη δική του αφροσύνη και τον απελπισμό του, και όσο για νίκη, είναι φαντασιοκοπία φιλοσόφων και ηλιθίων.

BB KING Best Solo Guitar King of Blues

2010-08-12T02:12:00.000-07:00

Η ομορφια του να μιλάς χωρίς λέξεις!!!

Bosques De Mi Mente - Estoy solo, respondio el eco

2010-07-28T02:38:00.000-07:00

Ειμαι μόνος, απάντησε ο αντίλαλος...

Pablo Neruda Εξηγώ μερικά πράγματα

2010-07-08T02:25:00.000-07:00

Θα αναρωτιέστε: που βρίσκονται οι πασχαλιές?

και οι μεταφυσική κουβέρτα από παπαρούνες?

Και η βροχή που συχνά χτυπούσε

τα λόγια τους γεμίζοντας τα

τρύπες και πουλιά?

Θα σας πω όλο αυτό που μου συνέβη!

Εγώ ζούσα σε μια συνοικία

της Μαδρίτης, με καμπάνες,

με ρολόγια, με δέντρα.

Από εκεί φαινόταν

το ξερό πρόσωπο της Καστιγια

σαν ένας ωκεανός από δέρμα.

Το σπίτι μου ονομαζόταν

Το σπίτι των λουλουδιών γιατί από όλες τις πλευρές

έσκαγαν γεράνια:ήταν

ένα ωραίο σπίτι

με σκύλους και παιδιά.

Ραούλ θυμάσαι?

θυμάσαι Ραφαέλ?

Φεδερίκο θυμάσαι

Κάτω από την γη,

θυμάσαι το σπίτι μου με τα μπαλκόνια όπου

το φώς του Ιουνίου έπνιγε λουλούδια στο στόμα σου?

Αδελφέ, αδελφέ!

Όλα

ήταν μεγάλες φωνές, αλάτι από εμπορεύματα,

συσσωρεύσεις από ψωμί καυτό,

αγορές τις συνοικίας μου του Αργκουέγιες με το άγαλμα του

σαν ένα μελανοδοχείο χλωμό ανάμεσα στους μπακαλιάρους:

το λάδι έφτανε στα κουτάλια,

ένας βαθύς παλμός

από πόδια, και χέρια γέμιζε τους δρόμους,

μέτρα, λίτρα, ουσία

πραγματικής ζωής,

Ψάρια στιβαγμένα,

σύνθεση από σκεπές με ηλιο κρύο στον οποίο

ο ανεμοδείκτης καταπονείται,

ντελιριακό λευκοκίτρινο εκλεκτό από τις πατάτες

ντομάτες επαναλαμβανόμενες μεχρι τη θάλασσα.

Και μια μέρα όλα καίγονταν

και μια μέρα οι φλόγες

έβγαιναν από τη γη

κατασπαράζοντας υπάρξεις,

και από τότε φωτιά,

μπαρούτι από τότε,

και από τότε αίμα.

Συμμορίτες με αεροπλάνα και με μαυριτανούς,

συμμορίτες με μπούκλες και δούκισσες,

συμμορίτες με καλόγερους μαύρους να τους ευλογούν

ερχόντουσαν από τον ουρανό για να σκοτώσουν παιδιά,

και στους δρόμους το αίμα των παιδιών

έτρεχε απλά, σαν αίμα παιδικό.

Τσακάλια που και το τσακάλι θα έδιωχνε,

πέτρες που και ο ξερός κάδρος θα δάγκωνε φτύνοντας,

έχιδνες που και οι έχιδνες θα μισούσαν.

Μπρός σε εσάς είδα το αίμα

της Ισπανίας να σηκώνετε

για να σας πνίξει σε ένα μόνο κύμα

υπερηφάνιας και μαχαιριών!

Στρατηγοί

προδότες:

κοιτάξτε το νεκρό μου σπίτι

κοιτάξτε την κομματιασμένη Ισπανία:

αλλά από κάθε σπίτι νεκρό βγάινει σίδερο φλογερό

αντί για λουλούδια,

αλλά από κάθε κενο της Ισπανίας

βγαίνει Ισπανία,

αλλά από κάθε παιδί νεκρό βγαίνει ένα ντουφέκι με μάτια,

αλλά από κάθε έγκλημα γεννιούνται σφαίρες

που θα σας βρούν μια μέρα στο μέρος

της καρδιάς.

Θα αναρωτιέστε γιατί η ποίηση του

δεν μας μιλάει για όνειρο, για τα φύλλα,

για τα μεγάλα ηφαίστεια της χώρας του?

Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους,

ελάτε να δείτε

το αίμα στους δρόμους,

ελάτε να δείτε το αίμα

στους δρόμους!

dedicado a mi profesor V.Lalioti!!

Jazz in Jazz

2010-03-08T13:23:00.000-08:00

Είναι κάτι απο κάτι βαθύ αυτη η λεπτομέρεια που φορές δεν μπορείς να της ξεφύγεις.Ρολόϊ γυρισμένο ανάποδα μετράει τις ώρες μιας νύχτας που κυλάει γλυκά ανάμεσα στον καπνό και στους ήχους της τζάζ!Κουβέντες απο καρδιάς σε μια αποκαλυψη χρωμάτων και ηχοχρωμάτων,είσαι εκεί παρών ολο και πιο παρών, οσο περνάει η ώρα το αλκοολ μας ξεβάφει απο τα χρωμάτα της μέρας.Είσαι έτοιμος?Το μπαντονεον του Πιατσόλα μας ταξιδεύει στην μακρινη Αργετινή πόσο όμορφα είναι όλα όταν δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα!Ωραία βραδιά Ωραίοι άνθρωποι σε μια παύση του χρόνου που όλα κύλησαν άχρονα.

Te quiero / Tania Libertad Mario Benedetti

2010-02-28T07:54:00.001-08:00

Te quiero

Tus manos son mi caricia,
mis acordes cotidianos;
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia.

Si te quiero es porque sos
mi amor, mi cómplice, y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

Tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada;
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro.

Tu boca que es tuya y mía,
Tu boca no se equivoca;
te quiero por que tu boca
sabe gritar rebeldía.

Si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

Y por tu rostro sincero.
Y tu paso vagabundo.
Y tu llanto por el mundo.
Porque sos pueblo te quiero.

Y porque amor no es aurora,
ni cándida moraleja,
y porque somos pareja
que sabe que no está sola.

Te quiero en mi paraíso;
es decir, que en mi país
la gente vive feliz
aunque no tenga permiso.

Si te quiero es por que sos
mi amor, mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.
- Mario Benedetti

Κατερινάκι για σενα !!!

φορ δε πουτς ον δε ράιντ

2010-02-26T03:00:00.000-08:00

Ελεύθερη μετάφραση του «για τον πούτσο καβάλα». Σημαίνει ότι κάτι είναι άχρηστο, άσκοπο. Χρησιμοποιείται για πρόσωπα, αντικείμενα και καταστάσεις

πηγη.slang.gr

Insomnio - Dámaso Alonso

2010-02-25T01:18:00.001-08:00

Η Μαδρίτη είναι μια πόλη με πάνω από ένα εκατομμύριο πτώματα
( σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές).
Φορές τη νύχτα στριφογυρίζω και στριμώχνομαι
σ’ αυτήν την κόγχη όπου εδώ και 45 χρόνια σαπίζω.
Και περνώ ώρες πολλές ακούγοντας να ουρλιάζει
τον τυφώνα, ή να γαβγίζουν τα σκυλιά , ή να χύνεται
μαλακά το φως της σελήνης.
Και περνώ ώρες πολλές ουρλιάζοντας όπως ο τυφώνας,
γαβγίζοντας σαν σκυλί εξαγριωμένος, ρέοντας σαν το γάλα
απ’ το ζεστό μαστάρι μιας μεγάλης αγελάδας κίτρινης.
Και περνώ ώρες πολλές ρωτώντας το Θεό, ρωτώντας τον
γιατί σαπίζει αργά η ψυχή μου, γιατί σαπίζουν πάνω
από ένα εκατομμύριο πτώματα σ’ αυτή την πόλη της Μαδρίτης,
γιατί χίλια εκατομμύρια πτώματα σαπίζουνε αργά στον κόσμο.
Πες μου, τι περιβόλι θέλεις να λιπάνεις με τη σήψη μας;
Φοβάσαι μη σου ξεραθούν οι κήποι οι μεγάλοι ρόδων της
ημέρας,
οι κρίνοι οι θλιμμένοι και θανατηφόροι των νυκτών σου;

Pablo Neruda - Poema # 20

2010-02-25T00:59:00.001-08:00

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Escribir, por ejemplo: " La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos".
El viento de la noche gira en el cielo y canta.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.
En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.
Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.
Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como pasto el rocío.
Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.
Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.
Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.
La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.
Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.
De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.
Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.
Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
mi alma no se contenta con haberla perdido.
Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.

Wear sunscreen

2010-01-18T02:42:00.001-08:00

cada dia haz algo que te de miedo!!!

Λεβί-Στρως

2010-01-03T00:49:00.000-08:00

Για τους άλλους εμάς, τους «μοντέρνους», αντιθέτως, η Ιστορία αποτελεί αντικείμενο σεβασμού. Μέσω της ιδέας που έχουμε για την ιστορία μας προσπαθούμε να κατανοήσουμε το παρελθόν, το παρόν και να κατευθύνουμε το μέλλον. Κατά τον Λεβί-Στρως, η Ιστορία είναι ο τελευταίος μύθος των «μοντέρνων» κοινωνιών. Προσαρμόζουμε την Ιστορία με τον ίδιο τρόπο που οι πρωτόγονοι προσαρμόζουν τους μύθους: αυθαίρετος χειρισμός που αποσκοπεί στο να «επινοήσει μια συνολική εικόνα του Σύμπαντος».

υ.γ ολοκληρη η συν. στο teflon.wordpress.gr

Χαρρυ Κλύνν Η Παραγγελία

2009-12-29T02:47:00.001-08:00

ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ!!!!!!

ΛΟΓΙΚΗ!!!

2009-12-29T00:29:00.001-08:00

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!

2009-12-28T23:47:00.001-08:00

EΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!!!

2009-12-28T23:39:00.001-08:00

mr. garrison merry fucking christmas AND LYRICS

2009-12-24T00:00:00.001-08:00

I heard there is no Christmas,
In the silly Middle East..
No Trees, no Snow, no Santa Claus,
They have Different Religious beliefs..
They Believe in Muhammad,
And not in our Holiday..
And so every December,
I go to the Middle East and say..

Hey there Mr. Muslim, Merry Fuckin' Christmas
Put down that book 'The Koran'
and hear some holiday wishes.
In case you haven't noticed,
It's Jesus' Birthday
So get off your heathen Muslim Ass
And fuckin' celebrate.

There is no holiday season
In India, I've heard..
They don't hang up their stockings,
and that is just absurd..
They've never read a Christmas Story,
They Don't know what Rudolph is about..
And that's why in December,
I'll go to India and shout..

Hey there Mr. Hinduist, Merry Fuckin' Christmas
Drink egg nog, and eat some Beef
and pass it to the Missus
In case you haven't noticed,
It's Jesus's Birthday
So get off your heathen hindu ass,
And fuckin' celebrate.

Now I heard that in Japan,
Everyone just lives in sin..
They pray to several gods,
And put needles in their skin..
On December twenty-fifth,
all they do is eat a cake..
and that is why I'll go to Japan,
and walk around and say..

Hey there Mr. Shintoist, Merry Fuckin' Christmas
God is gonna kick your ass You infidelic pagan scum.
Incase you haven't noticed,
There's festive things to do
So lets all rejoice for Jesus
and Merry Fuckin' Christmas to you.

On Christmas Day, I travel 'round the world and say..
Taoists, Krishnas, Buddists
and all you atheists too..
Merry Fuckin' Christmas.. to you---.(Prolongue)
*clapping*
Thank you, Mr Hat..

Buena Vista Social Club - Chan Chan

2009-12-14T11:17:00.001-08:00

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα!

Antonio Molina - "La Hija de Juan Simón"

2009-12-09T00:51:00.001-08:00

ΕΞΑΡΕΣ!

2009-12-02T08:54:00.000-08:00

Λέξεις μπερδεμένες, θέλεις να σου δώσουν κάτι, ένα νόημα μια εικόνα αληθινή,

βγαίνουν απο το στόμα σου λάθος, σκοτεινιά βαθιά μέσα σου, χέρια σκληρά σε ξεσκίζουν,
αλμύρα ανεβαίνει τη γλώσσα χαιδεύει,μια βουβη κραυγή θαρρείς θα τα γκρεμίσει όλα,
μάτια ανέκφραστα, ψυχή που ματώνει, δεν κάνει να δείξεις τίποτα κοιτάς παγωμένος
όλο αυτό το θύμο γύρω σου κι'αυτοι σαν κι σένα πληγωμένες καρδιές, δρακρυσμένα παιδιά
χαμένα στο τίποτα ψάχνουν για κάτι!Στριμώγμενος ανάμεσα σε παραφουσκωμένα ΕΓΩ
πρέπει να σκοτώσεις για να βρείς λίγο χώρο να αφήσεις το χνάρι σου, η απόφαση είναι δικη σου
θα σκοτώσεις εσένα ή θα σκοτώσεις τον άλλον?Σε αυτό το γκροτέσκο παιχνίδι που
ο Θανάτος σε κοιτάει και γελά με τα ζάρια στο χέρι προσπαθείς για εξάρες και πεθαίνεις
πάνω στη ριξιά αδικάιωτος πάντα, γιατι τάχα η ζώη σου χρωστάει πολλά!Χαμογέλα το ΠΟΥΛΑΚΙ!!

Λαθος Ονειρα

2009-11-30T09:40:00.000-08:00

Με βασανίζουν αυτές οι δύο λέξεις.Τις άκουσα πριν λίγο καιρό την μία δίπλα στην άλλη, αιτία (επαγγελματική αποτυχία).Υπάρχουν πράγματι λάθος όνειρα κι αν ναί σήμαινει ότι υπάρχουν και σωστά όνειρα?Το όνειρο κρίνεται απο το αποτέλεσμα του?Αν ένα όνειρο έχει αποτέλεσμα σημαίνει ότι τελείωνει κιόλας,τελειώνουν τα όνειρα?Οι στόχοι μας είναι τα όνειρα μας ή τα όνειρα είναι κάτι διαφορετικό?Μήπως τα όνειρα είναι η ζώη που δεν μπορούμε να ζήσουμε?Όταν ονειρεύομαι ζώ?όταν ζώ ονειρεύομαι?ΟΝΕΙΡΟ!!!

Swami Vivekananda

2009-08-09T11:23:00.000-07:00

"Οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι στο κόσμο έχουν έρθει κι έχουν φύγει άγνωστοι.Οι Βούδες και οι Χριστοί που ξέρουμε είναι δεύτερης κλάσης ήρωες αν τους συγκρίνεις με τους σπουδαίους άντρες για τους οποίους ο κόσμος δεν ξέρει το παραμικρό.Εκατοντάδες απ'αυτούς τους άγνωστους ήρωες έχουν ζήσει σε κάθε χώρα δουλεύοντας αθόρυβα.Σιωπηλά ζουν και σιωπηλά πεθαίνουν, και με τον καιρό οι σκέψεις τους βρίσκουν έκφραση στους Βούδες και τους Χριστούς, και αυτοί οι τελευταίοι γίνονται γνωστοί σ'εμάς.Οι ανώτεροι άνθρωποι δεν γυρεύουν ν'αποκτήσουν όνομα ή φήμη απο τις γνώσεις τους. Αφήνουν τις ιδέες τους στον κόσμο,δεν αξιώνουν τίποτα για τον εαυτό τους και δεν ιδρύουν σχολές ή συστήματα εν ονόματί τους.Όλη τους η φύση απεχθάνεται μια τέτοια προοπτική.Δεν είναι παρά μονάχα αγνοί άνθρωποι του Ντάρμα,που δεν προκαλούν σάλο κανέναν,αλλά μονάχα λιώνουν απο αγάπη...
Στο βίο του Γκαουτάμα Βούδα προσέχουμε οτι διαρκώς λέγει πως είναι ο εικοστός πέμπτος Βούδας.Οι είκοσι τέσσερις πριν από αύτον είναι ιστορικά άγνωστοι,μολονότι ο γνωστός Βούδας θα πρέπει να έχει στηριχτεί σε θεμέλια που έθεσαν αυτοί.Οι ανώτεροι άνθρωποι είναι
γαλήνιοι,σιωπηλοί και άγνωστοι.Είναι αυτοί που στα αλήθεια ξέρουν τη δύναμη της σκέψης είναι βέβαιοι ότι,ακόμα κι αν μπουν σε μια σπηλιά και σφαλίσουν την είσοδο και απλώς κάνουν πέντε αληθινές σκέψεις και μετά χαθούν,αυτές οι πέντε σκέψεις θα ζήσουν στην αιωνιότητα.Πράγματι, τέτοιες σκέψεις θα διαπεράσουν τα βουνά,θα διασχίσουν τους ωκεάνους, θα ταξιδέψουν στον κόσμο όλο.Θα μπούν βαθιά μες στην ανθρώπινη καρδιά ,μες στο ανθρώπινο μυαλό, και θ'αναστήσουν άντρες και γυναίκες που θα προσφέρουν πρακτική έκφραση στα έργα της ανθρώπινης ζωής...Οι Βούδες και οι Χριστοί θα πηγαίνουν απο τόπο σε τόπο και θα κηρύσσουν τούτες τις αλήθειες...Αυτοί οι άνθρωποι του Ντάρμα είναι πολύ κοντά στον Κύριο ώστε να είναι δραστήριοι και ν'αγωνίζονται, να δουλεύουν,να παλεύουν,να κηρύσσουν και να κάνουν το καλό, καθώς λένε εδώ στη γή, στην ανθρωπότητα..

Υ.Γ.Εισαγωγή απο το βιβλιο Κλιματιζόμενος Εφιαλτης του Χένρι Μιλερ

Poesia luto de Adios

2009-08-01T09:27:00.000-07:00

La despedida es pequeña muerte y por eso
deja luto eterno a todos los idiomas... Como
el amor y el dolor. El adiós que nunca salió
de los amargos labios atraviesa tiempo y espacio
atando los poetas por el corazón. Todos entienten
que la poesía existe veces como eterno luto de adiós.

***
Ποίηση πένθος του αντίο
Για τον Ίβο Ματσάδο

Ο αποχαιρετισμός είναι μικρός θάνατος γι'αυτό
αφήνει πένθος αιώνιο σε ολες τις γλώσσες... Όπως
ο έρωτας και ο πόνος.Το αντίο που ποτέ δεν βγήκε
από τα πικρά χείλη διασχίζει χρόνο και χώρο
δένοντας τους ποιητές απ΄την καρδιά. Όλοι καταλαβαίνουν
πως η ποίηση υπάρχει φορές σαν αιώνιο πένθος του αντίο.

Πρόχειρη μετάφραση: Νίκος Μενεγάτος.
.

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ

2009-05-26T00:32:00.000-07:00

[Σ’ έναν φονιά]: Αν καθρεφτιζόσουνΣτο πρόσωπο του θύματος που λιάνισες,ίσως έφερνες στο νου σου τη μητέρα σουσ’ έναν θάλαμο αερίων. Και τότε ίσωςλυτρωνόσουν απ’ τη σοφία της σφαίρας,ίσως άλλαζες απόψεις: «Δεν είναι τρόπος αυτόςγια να βρω την ταυτότητά μου».

2009-03-10T01:01:00.000-07:00

Πέτα μακριά το ζύγι απο το χέρι

Άνθρωπε.

Πάψε όλα να τα αναλύεις και να τα εξηγείς

Όσο και να προσπαθείς

πάντα θα βγαίνεις ελλειπής.

Ταξίδι

2009-02-22T13:25:00.000-08:00

Δεν ειμαι αυτό,αυτό είναι ένα κομμάτι από εγώ.Με τρομάζει το λευκό, άγραφο κενό νομίζω ότι περιμένει τόσα απο μένα.Τελικά όμως εγω περιμένω πολλά απο εμένα!Οπως είπες Γ...εχω την αίσθηση οτι καποια πράγματα γινονται μαγικα απο χαρισματικους ανθρώπους..Η μαγεία τελικά ειμαι εγω..χα.δεν υπάρχει τίποτα μάγικο μονο αγάπη και δουλειά το υπέροχο δίδυμο ο φοβερός κυκλώνας που με τυλίγει και με πέρνει μακριά.Αυτά τα μικρά κομματάκια ειναι ένα υπέροχο παζλ απο το εγω μου, που θα ψάχνω μια ζωή, καθε μέρα θα βρίσκω κάτι καινούργιο και καθε μέρα θα ξαφνιάζομαι με το πόσα λιγα ξέρω!Το ταξίδι του πηγαιμού οπως λέει και ο σοφός, το ταξίδι που δεν φτάνουμε ποτέ στον προορισμό μας!!!

Ντάμασο Αλόνσο,Αγρυπνία

2009-02-05T23:19:00.001-08:00

Η Μαδρίτη είναι μια πόλη με πάνω από ένα εκατομμύριο πτώματα

( σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές).
Φορές τη νύχτα στριφογυρίζω και στριμώχνομαι

σ’ αυτήν την κόγχη όπου εδώ και 45 χρόνια σαπίζω.

Και περνώ ώρες πολλές ακούγοντας να ουρλιάζει

τον τυφώνα, ή να γαβγίζουν τα σκυλιά , ή να χύνεται

μαλακά το φως της σελήνης.

Και περνώ ώρες πολλές ουρλιάζοντας όπως ο τυφώνας,

γαβγίζοντας σαν σκυλί εξαγριωμένος, ρέοντας σαν το γάλα

απ’ το ζεστό μαστάρι μιας μεγάλης αγελάδας κίτρινης.
Και περνώ ώρες πολλές ρωτώντας το Θεό, ρωτώντας τον

γιατί σαπίζει αργά η ψυχή μου, γιατί σαπίζουν πάνω

από ένα εκατομμύριο πτώματα σ’ αυτή την πόλη της Μαδρίτης,

γιατί χίλια εκατομμύρια πτώματα σαπίζουνε αργά στον κόσμο.
Πες μου, τι περιβόλι θέλεις να λιπάνεις με τη σήψη μας;
Φοβάσαι μη σου ξεραθούν οι κήποι οι μεγάλοι ρόδων της

ημέρας,

οι κρίνοι οι θλιμμένοι και θανατηφόροι των νυκτών σου;

Μετ. Αμαλία Αντωνέτση, Ελευθερία Μπέτσικα, Νίκος Μενεγάτος, ... γουστάρω

Ο Φοβος

2008-12-24T12:35:00.000-08:00

Περπατάς στο σκοτάδι τρικλιζωντας και ο φοβος σε ακολουθει.Λεξεις κομμενες κουβεντες χωρις νοημα λογια απομακρα που δεν σε αγγιζουν και ο φοβος σε ακολουθει.Τα αυτια σου καλυμμενα με την μοδα τις εποχης σε απομονωνουν απο τον κοσμο που απεγνωσμενα αναζητας,και ο φοβος σε ακολουθει.Τα ματια κοιτανε χαμηλα και δεν ξερεις γιατι, εισαι εσυ που εσκυψες ή σε αναγκασαν καποιοι αλλοι?και ο φοβος σε ακολουθει.Δεν θες να κοιταξεις γυρω σου τα προσωπα σε τρομαζουν σε αηδιαζουν μοιαζουν τοσο μεταξυ τους και ειναι τοσο διαφορετικα θες να φωναξεις θες να απλωσεις το χερι σου και επιτελους να νιωσεις ενα χερι ενα αγγιγμα ενα χαδι και ομως τα χερια σου μια σφιχτη αγκαλια γυρω απο το κορμι σου σου θυμιζουν οτι εισαι μονος,και ο φοβος σε ακολουθει.Το σκοταδι τωρα πιο πηχτο πλακωνει την καρδια σου πρεπει να γυρισεις πρεπει να κοιταξεις ψηλα μα μια σφιχτη θηλεια σφιγγει τον λαιμο σου και σε τραβαει μπροστα ειναι ο ΦΟΒΟΣ που σε τραβαει και εσυ τον ακολουθεις!

Μ.Κουντερα (Η αθανασια)

2008-12-05T11:16:00.000-08:00

Να ζεις,δέν υπάρχει καμιά ευτυχία σ'αυτό.Να ζεις ¨να περιφέρεις στον κοσμο το επώδυνο εγώ σου.Αλλά να είσαι, να είσαι είναι ευτυχία.Είναι¨το να μεταμορφώνεσαι σε κρήνη, σε πέτρινη δεξαμενή μέσα στήν οποία το σύμπαν κατεβαίνει σαν χλιαρή βροχή.

2008-10-31T14:55:00.000-07:00

Ολα μπερδεμενα ολα χαμενα αναμεσα σε χιλιαδες αποψεις.Χαμενα ονειρα χαμενες ελπιδες χαμενα κορμια στο χαος της πολης.Χαμογελα πουθενα ελπιδα πουθενα ΑΓΑΠΗ πουθενα!Κι ομως η ελπιδα καπου εκει εξω κρυμενη περιμενη τους τολμηρους τους ονειροπαρμεμους τους γραφικους να τους πιασει απο τα μαλλια και να τους απογειωση.Εχει πλακα η ΖΩΗ εχει πονο η ΖΩΗ εχει γελιο η ΖΩΗ εχει κλαμα η ΖΩΗ ηΖΩΗ εχει ΖΩΗ.Γι αυτο ζησε και ασε τα υπολοιπα για μετα!

Σκεψεις

2008-03-03T13:56:00.000-08:00

Η πρωτη φορα λενε ειναι η πιο δυσκολη!Στην αρχη εψαχνα να βρω ενα θεμα για να απαντησω κατι ταχα βαθυ και εξυπνο.Τελικα αποφασισα απλα να γραψω ετσι μονο για να δω τις σκεψεις να εμφανιζονται σιγα,σιγα λεξη,λεξη μπροστα μου.Φαινεται λιγο παραξενο αλλα εχει διαφορα.Ειναι οπως μερικες φορες δινουμε συμβουλες στους φιλους μας και ακουγοντας τες καταλαβαινουμε τα ιδια μας τα λαθη που μεχρι πριν απο λιγο ηταν καλα κρυμμενα στον υπεροχο κοσμο του μυαλου μας.Και μαλιστα τωρα τελευταια το μαυλο μας εχει γινει μεγαλο κομματι τις καθημερινοτητας μας μια και οι σχεσεις με τους ανθρωπους γυρω μας οσο πανε και δυσκολευουν!Μια και γραφω τις σκεψεις μου ομως νομιζω οτι θα ηταν καλυτερα να αναφερομαι στην δικια μου πραγματικοτητα.Εχω την αισθηση οτι ολη αυτη η ελευθέρια που βιωνω μου ειναι λιγο εως πολυ θα ελεγα δυσκολο να την αντιμετωπισω.Ολη αυτη η διαφορετικοτητα,η πολυφωνια, οι τοσες διαφορετικες αποψεις που ολες εχουν καποια βαση μου δημιουργουν μια αβεβαιοτητα και ελειψη "αρχης".Η υποκειμενικοτητα ειναι μια απο τις μεγαλες παγιδες του σημερα!Ολη αυτη η δηθεν ελευθερια αντι να με κανει να πλησιαζω και να γνωριζω ευκολοτερα ανθρωπους στην πραγματικοτητα με απομονωνει!Και το χειροτερο ειναι οτι ενω προσπαθω να ειμαι αντικειμενικος οσο γινεται βεβαια διακρινω τελευταια μια αυξηση του "ρατσισμου"καθε ειδους που με κανη να αναρωτιεμαι ακομα περισσοτερο που θα καταληξη ολη αυτη η κατασταση.Θα τα καταφερουμε τελικα να δεχτουμε το διαφορετικο χωρις να φοβομαστε μηπως μας αλλαξη και απλα να φτιαξουμε μια καλυτερη ζωη για ολους μας ασχετη απο χρωμα,θρησκεια γλωσσα και οικονομικη κατασταση!!!!!!!!!!!!!Βεβαια για να γινει κατι τετοιο πρεπει να επαναφερουμε σε λειτουργια μια αισθηση μας
που τωρα τελευταια εχει ατροφιση και δεν ειναι αλλη απο την ΑΚΟΗ!!!Ας σταματησουμε να κανουμε παυσεις αναμεσα στους μονολογους μας και απλα ας ακουσουμε τη φωνη του αλλου.Ο Ξερολας και ο μπορωλας ειναι οι δυο ποιο διασημες ταμπελες σημερα στην Ελλαδα.Γι'αυτο καντε λιγο ησυχια και ακουστε δεν μπορειτε να φανταστειτε ποσα πραγματα δεν ξερουμε!