Pablo Neruda Εξηγώ μερικά πράγματα

Θα αναρωτιέστε: που βρίσκονται οι πασχαλιές?

και οι μεταφυσική κουβέρτα από παπαρούνες?

Και η βροχή που συχνά χτυπούσε

τα λόγια τους γεμίζοντας τα

τρύπες και πουλιά?

Θα σας πω όλο αυτό που μου συνέβη!

Εγώ ζούσα σε μια συνοικία

της Μαδρίτης, με καμπάνες,

με ρολόγια, με δέντρα.

Από εκεί φαινόταν

το ξερό πρόσωπο της Καστιγια

σαν ένας ωκεανός από δέρμα.

Το σπίτι μου ονομαζόταν

Το σπίτι των λουλουδιών γιατί από όλες τις πλευρές

έσκαγαν γεράνια:ήταν

ένα ωραίο σπίτι

με σκύλους και παιδιά.

Ραούλ θυμάσαι?

θυμάσαι Ραφαέλ?

Φεδερίκο θυμάσαι

Κάτω από την γη,

θυμάσαι το σπίτι μου με τα μπαλκόνια όπου

το φώς του Ιουνίου έπνιγε λουλούδια στο στόμα σου?

Αδελφέ, αδελφέ!

Όλα

ήταν μεγάλες φωνές, αλάτι από εμπορεύματα,

συσσωρεύσεις από ψωμί καυτό,

αγορές τις συνοικίας μου του Αργκουέγιες με το άγαλμα του

σαν ένα μελανοδοχείο χλωμό ανάμεσα στους μπακαλιάρους:

το λάδι έφτανε στα κουτάλια,

ένας βαθύς παλμός

από πόδια, και χέρια γέμιζε τους δρόμους,

μέτρα, λίτρα, ουσία

πραγματικής ζωής,

Ψάρια στιβαγμένα,

σύνθεση από σκεπές με ηλιο κρύο στον οποίο

ο ανεμοδείκτης καταπονείται,

ντελιριακό λευκοκίτρινο εκλεκτό από τις πατάτες

ντομάτες επαναλαμβανόμενες μεχρι τη θάλασσα.

Και μια μέρα όλα καίγονταν

και μια μέρα οι φλόγες

έβγαιναν από τη γη

κατασπαράζοντας υπάρξεις,

και από τότε φωτιά,

μπαρούτι από τότε,

και από τότε αίμα.

Συμμορίτες με αεροπλάνα και με μαυριτανούς,

συμμορίτες με μπούκλες και δούκισσες,

συμμορίτες με καλόγερους μαύρους να τους ευλογούν

ερχόντουσαν από τον ουρανό για να σκοτώσουν παιδιά,

και στους δρόμους το αίμα των παιδιών

έτρεχε απλά, σαν αίμα παιδικό.

Τσακάλια που και το τσακάλι θα έδιωχνε,

πέτρες που και ο ξερός κάδρος θα δάγκωνε φτύνοντας,

έχιδνες που και οι έχιδνες θα μισούσαν.

Μπρός σε εσάς είδα το αίμα

της Ισπανίας να σηκώνετε

για να σας πνίξει σε ένα μόνο κύμα

υπερηφάνιας και μαχαιριών!

Στρατηγοί

προδότες:

κοιτάξτε το νεκρό μου σπίτι

κοιτάξτε την κομματιασμένη Ισπανία:

από κάθε σπίτι νεκρό βγάινει σίδερο φλογερό

αντί για λουλούδια,

από κάθε κενο της Ισπανίας

βγαίνει Ισπανία,

 από κάθε παιδί νεκρό βγαίνει ένα ντουφέκι με μάτια,

 από κάθε έγκλημα γεννιούνται σφαίρες

που θα σας βρούν μια μέρα στο μέρος

της καρδιάς.

Θα αναρωτιέστε γιατί η ποίηση του

δεν μας μιλάει για όνειρο, για τα φύλλα,

για τα μεγάλα ηφαίστεια της χώρας του?

Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους,

ελάτε να δείτε

το αίμα στους δρόμους,

ελάτε να δείτε το αίμα

στους δρόμους!

dedicado a mi profesor V.Lalioti!!